יום ראשון, דצמבר 04, 2016

צוויי לידער מיט זייער איבערזעצונג אויף רוסיש



מײַנע "איך"

צוויי "איך" אין מיר וווינען בשכנות,
צוויי "איך" אין מיר אומרוּיִק וואַכן,
איין "איך" האָט ליב צו וויינען,
דער צווייטער – האָט ליב צו לאַכן.

בײַ גרויסע צרות, בײַ קליינע,
ליידן ווען כ'האָב, צי נחת –
איין "איך" האַלט אין איין וויינען,
דער צווייטער – האַלט אין איין לאַכן.

דער פֿריילעכער "איך" איז מיר היימיש.
אים וואָלט געגעבן די מאַכט איך.
נאָר וועו איין "איך" הערט אויף צו וויינען,
איז דער צווייטער – הערט אויף צו לאַכן.

Два я

Мою душу сотворя,
Бог вдохнул в неё два “я”
“Я” одно улыбку прячет,
“Я” второе вечно плачет.

Постучит беда в окно,
Двери радости открою –
Горько плачет “я” одноь
Улыбается второе.

Этот театр двух ролей
Подошёл бы мне едва ли.
я веселое милей
Для меня, чем “я” печали.

Но души моей глаза
Так же трепетны, как скрипка.
Лиш исчезнет в них слеза,
Тут же пропадёт улыбка.

(пер. Рудольф Ольшевский)

מײַן גורל

אין אַ ייִדישן שטעטל
אַ ייִדישע מאַמע האָט מיך געבוירן.
זײַן אַ ייִד איז מײַן פֿאַרחתמעטער גורל.

כ'טראָג אויף זיך די דאָזיקע לאַסט
און האַלט ניט אויף קיינעם
אין האַרצן קיין כּעס.

די לאַסט ווערט שווערער
פֿון יאָר צו יאָר.
מיר זײַנען געוואָרן
אַן אייביקע פּאָר.

נאָר אונטער איר שווערקייט
וועל איך ניט קניִען,
אַדאַנק איר שווערקייט
קאָן איך דאָך פֿליִען.
Опасение

Вся родня моя – евреи,
От портных до лекарей,
С каждым годом всё острее
Чувствую, что я еврей.

Нет защиты от злодейства,
Мы родились не в раю.
И несу я груз еврейства –
Ношу тяжкую свою.

Я бысбросил эту ношу.
Отдохнуть бы дал плечу.
Да боюсь, что если сброшу,
Больше в небо не взлечу.


(пер. Рудольф Ольшевский)  



יום חמישי, אוקטובר 20, 2016

די נעכטיקע ליכט

--


די נעכטיקע ליכט
אין קילע, גאָלדענע סעדער
איז שוין ווידער אַ בלעטערפֿאַל.
ער ברענגט אין די מידע הערצער
פֿון אומעט אַ וואַרעמען שטראַל.
אַ שטראַל פֿון העלע קאַיאָרן,
וואָס שײַנען פֿון ערגעץ קוים־קוים.
פֿון אָוונטן שטילע און קלאָרע
מיט שטערן ווי עפּל אין רוים.
אַ שטראַל פֿון דער ליבע, דער ערשטער,
ווי אַ געל בלאַט אין האַרצן זי ליגט...
דער אָסיען אין גאָלדענע סעדער
באַקרוינט איז מיט נעכטיקער ליכט...


יום שבת, אוקטובר 01, 2016


באַלד קום איך





אַ מתּנה דובֿ־בערן                         
עס שמעקן אין פֿעלד די בלומען,
עס פֿינקלען אין הימל די שטערן,
באַלד, באַלד וועל איך קומען –
אָט גיי איך געבוירן ווערן

עס וואַרטן שוין בלויע אַרומען
מײַן גורל וואַרט מיט זײַן גזירה,
באַלד, באַלד וועל איך קומען –
אָט גיי איך געבוירן ווערן...
  סעפּטעמבער, 9-8, 2016                







יום שני, אוקטובר 12, 2015

משה לעמסטער אויף שפּאַניש

יום שני, מרץ 16, 2015

ס'איז דאָ אַ בעל־הבית






אויף אַ בוים הענגט אַ גלעקל,
פֿאַרגעסן האָט עס ווער?
עס הערט ניט אויף צו וועקן,
צו קלינגען אויף דער ערד.

עס הערט ניט אויף צו וויינען,
סע וואַרט זײַן בעל־הבית,
נאָך אים עס קומט ניט קיינער,
גיי און ווייס פֿאַר וואָס.

און אפֿשר גאָר אַ מלאך
אויפֿן בוים האָט עס געלאָזט –
הערן זאָלן אַלע:
ס'איז דאָ אַ בעל־הבית!


יום ראשון, דצמבר 14, 2014

ווען עס קומט און ווען עס קומט ניט מײַן ליבע













ווען עס קומט און ווען עס קומט ניט מײַן ליבע



ווען עס ווײַזט זיך מיר אויס,

אַז די וועלט איז קרום

בורטשע איך און בורטשע:

שורום־בורום־שורום...



אויב נחת כ'טו אַ שעפּ –

די וועלט איז גלײַך פֿון ס'נײַ.

זינג איך מיר און זינג:

טרײַלײַ־טרײַלײַ־לאַ־לײַ...



ווען דער גרויער הימל

פֿאַרטונקלט דעם אַרום

בורטשע איך און בורטשע:

שורום־בורום־שורום...



אויב ס'קומט צו מיר מײַן ליבע

און באַשײַנט דעם הײַנט –

זינג איך מיר און זינג:

טרײַלײַ־טרײַלײַ־לאַ־לײַ...







*   *   * 



האָסט ניט אַ קלאַפּ געטאָן צו מיר אין שויב...

שטאַרבט מײַן טאָג אין ליידן שווערע

ס'ווערט פֿון אים בלויז גרויע שטויב –

אויפֿן אָרט פֿון ליכטיקע שטערן...







*   *   *



איך וועל דיך ניט רופֿן צוריק

כאָטש כ'קאָן ניט לעבן אָן דיר.

כ'וועל ניט בויען צו דיר קיין בריק

כאָטש כ'קאָן ניט לעבן אָן דיר.



קיין טרערל וועל איך ניט לאָזן

כאָטש כ'קאָן ניט לעבן אָן דיר.

מײַן האַרץ פֿאַר דיר איז פֿאַרשלאָסן

כאָטש כ'קאָן ניט לעבן אָן דיר.



ניט פֿאַר דיר וועל איך זינגען מײַן ליד

כאָטש כ'קאָן ניט לעבן אָן דיר.

כ'זאָג אַן אַנדערער: "איך האָב דיך ליב",

כאָטש כ'קאָן ניט לעבן אָן דיר...







*   *   *



אויף אַ בוים דעם אָסיענס אַ טרער,

אַ געזעגן־ליד עס זינגט אַ פֿויגל...

און אפֿשר, האָב איך ניט געהערט,

איר קלאַפּן אין מײַנע שויבן?



ס'לויפֿט אַ שליטן, ס'הירזשעט אַ פֿערד,

אַ וויוגע די צווײַגן צעשויבערט

און אפֿשר, האָב איך ניט געהערט,

איר קלאַפּן אין מײַנע שויבן?



ס'בויען בושלען נײַע נעסטן

אַ פֿויגל פֿאַרגייט זיך אין טרילן

מע קלאַפּט. די טירן איך עפֿן...

בלויז דער פֿרילינג,

           דער פֿרילינג,

                          דער פֿרילינג...